- jednogłosowość
- ametryczność – brak określonego metrum i związanych z       nimi taktów w utworze
- melizmatyczność – wykonywanie kilku dźwięków na              jednej sylabie
- a cappella- śpiew bez towarzyszenia instrumentu
- teksty w jęz. łacińskim
- tonalność oparta na 8 skalach modalnych, kościelnych;         cisła diatonika
- odpowiednia notacja: litery, neumy, klucze
- spokojny, dostojny charakter
- brzmienie ascetyczne

- Kyrie (tekst w jęz. Greckim)
- Gloria
- Credo
- Sanctus (zawiera „Benedictus“)
- Agnus die – dodane w XI wieku

- Introitus (śpiew na rozpoczęcie)
- Graduale (psalm)
- Alleluja
- Offertorium (śpiew na przygotowanie darów)
- Communio (śpiew na Komunię).

                     -Jutrznia (przed wschodem słońca, odprawiana jeszcze w nocy) 

                     - Laudes (od laudare – chwalić o brzasku)

                     - Pryma (o wschodzie słońca)

                     - Tercja ( o 9.00)

                     - Seksta (po południu)
                     - Nona ( ok. 15.00)
                      - Nieszpory 8 o zachodzie słońca)
                      - Kompleta ( przed udaniem się na spoczynek)
Głównym elementem tych nabożeństw są: psalmy, hymny, antyfony, responsoria.

Podstawową techniką wykonania psalmodii jest melorecytacja (śpiew na jednym tonie) w tempie ok. dwóch ósemek ( wg dzisiejszej notacji) na sekundę. Rytm wyznaczając akcenty wyrazowe.
Każdy tonus rozpoczyna się intonacją zwaną initium. Spiewając psalm responsoryjny można (ale nie trzeba) wykonać ją w pierwszym wersecie każdej zwrotki.
Jeśli pierwszy ton wersetu jest długi, bywa dzielony na dwa odcinki tzw. fleksą.W tym miejscu obniża się jedną lub dwie ostatnie nuty o sekundę lub tercję. Po fleksie ( w tekście w księgach liturgicznych jest ona zaznaczona wydłużonym krzyżykiem) bierze się krótki oddech (tzw.“kradziony“) i natychmiast podejmuje się dalszy śpiew.
Pierwszą część wersetu kończy kadencja zwana mediantą ( w tekście oznaczona gwiazdką). Po mediancie w śpiewie chóralnym następuje przerwa odpowiadająca czasowo ćwierćnucie w dzisiejszej notacji.
Druga część wersetu kończy kadencja zwana finalis.

19. Psalm responsoryjny, zwany także graduałem, będąc „integralną częścią liturgii słowa“, ma wielkie znaczenie liturgiczne i pastoralne. Dlatego też wierni powinni być ustawicznie pouczani o przyjmowaniu słowa Boga przemawiającego w psalmach oraz o tym, jak psalmy stają się modlitwą Kościoła.
20. Psalm responsoryjny winien być z zasady śpiewany. Można stosować dwa sposoby śpiewania psalmu po pierwszym czytaniu: sposób responsoryjny i sposób ciągły. Sposób responsoryjny, któremu w miarę możliwości należy przyznać pierwszeństwo, polega na tym, że psałterzysta lub kantor śpiewa wersety psalmu, całe zaś zgromadzenie uczestniczy przez powtarzanie odpowiedzi ( responsum). Sposób ciągły polega na tym, że cały fragment psalmu jest śpiewany bez odpowiedzi ze strony wspólnoty, która tylko słucha śpiewu, albo przez psałterzystę lub kantora, albo przez wszystkich.

zamknij

Słowo "psalm" oznacza pieśń śpiewaną przy wtórze instrumentu muzycznego. My najczęściej, jako uczestnicy Liturgii Mszy św., spotykamy się z psalmem, który nazywamy "responsoryjnym".Są to psalmy zaczer- pnięte z Księgi Pisma św. St. Testamentu.

Czytając psalmy zauważamy jak różnorodna jest ich treść. Zawierają wszystko, czym żyła dusza pobożnego Izraelity: podziw dla wielkości Boga przejawiającej się w Jego dziełach,radość z Jego chwały, wdzięczność za doznane dobrodziejstwa Boże, smutek w chorobie czy w chwilach prześladowania, poczucie winy i nadzieja na pomoc i zmiło -

wanie Boże. Izraelici zawarli w Psalmach wspomnienia świetnych momentów swojej przeszłości, wyśpiewali w nich swoje triumfy, ale także skarżyli się przed Bogiem, gdy ponosili klęski, wyrazili swoje nadzieje na szczęśliwą przyszłość pod opieką Jahwe.